هوایت آغشته از بوی خرما ! دستهای مهربان حریم، سرپناه روزهای نیامدهات! نگاهت لبریز یقین! واژهها میتراوند از مابین لبانت، دستهای اتهام شهر، اشاره میکنند معصومیت مادرت را، چشمهایت را باز کن، ملائک به پیشوازت آمدهاند. بگذار بیاشامند گوارایی کلماتت را! بخوان از آغازین روزهای حیاتت که حتی از پیش تر، نامت ...

امروز طلوع یازدهمین ماه آسمان امامت را به نظاره نشستهایم. امام ثانیههای سلوک! کدام پرچین میتواند بوی گلهای یاس را آن چنان که از دامن ردای تو جاری است، بپراکند؟ ای یازدهمین حجت پروردگار! ای پناهگاه جانهای خسته و ای مأمن قلوب دردمند! امروز، مدینه بهشتی است در عطر نفسهای تو شناور و کوچههای شرقیاش، شاهر...

روزها میگذرد بیتو؛ نه کبوتری به آشیانه رسیده و نه پرستویی به سرزمین آفتاب. بعد از تو، مسافران شیعه را حج غربتی است مدام و جادهها را بوی اشکی غریب. بعد از تو، شاید دانه اشکی در گونه برادری تا ابد بماند؛ برادری که در غربت توس، آرمیده است . چه جانسوز است رحلت بانویی که سالهای کوتاه عمر خود را در غم فرا...

بانو که زیبای نام تو زینت دستهای علوی است، چراغ همیشه روشن خانه عشق! امشب، شانههای صبوری را به امتحان میگذارم و برای صبورترین دستهای دنیا، مینویسم . کودک زیبای مدینه، زینت پدر! بوی تو میوزد، در تمام کوچه پس کوچههای آسمان. صدایت میپیچد در کنگرههای عرش. تو گریه میکنی و آهنگ گریستن تو، در گستره افلاک ط...

در سختترین لحظههای آزمون و امتحان، شور عشق و بندگی در رگهای اسماعیل میجوشید و در زلالترین محبتهای پدرانه ابراهیم، میخواست که در پیشگاه طاعت پروردگار قربانی شود . آسمان، در تپش ثانیهها میجوشید و هراس لحظههای بعد، در جان و نگاه فرشتگان چنگ میانداخت. اسماعیل، در قربان گاه سر سپردگی زانو زده و گلوی نازک...

از فرش تا عرش، امتداد فرشته است و نور ... . و مدینه، چشم به راه طلوع دهمین خورشید، لحظهها را میشمارد. امشب، دل شب، چلچراغی درخشان در آسمان مدینه است. امشب، حرم آسمان، چراغانی ست. ستارهها، فانوسهایی روشن در دست فرشتگان، و ماه، روشن ترین آیینه بر طاقچه آسمان است امشب. امشب، فرشتگان بر خانه خورشید نهم،...

سفری می باید و هجرتی... و گشودن بند«عادت» از پای «روزمرگی» و چشیدن آب، از چشمه حیات و پرواز به آنجا که دل ها به عشقش می تپد و رفتن از صراطی حساس و لغزنده... اما نیک فرجام. غالبا زائر، مسافر است و زیارت و سفر، توام. پس در«حج»، زیارت است و سفر، آری سفر به سوی نبض ایمان و مهد قرآن و مهبط وحی... کبوتران...

تلخی زهر، در جانش چنگ انداخته است آن چنان که به سمت آسمانها عروج میکند . هزاران کبوتر، بیآشیانی خویش را بال میگسترند در غریبی بقیع. نفسهای خاک به شماره میافتد، صدای آشنایش میآید و نمی آید خاک، در هم مچاله میشود از عظمت و سنگینی نگاهش. بقیع بر سینه میکوبد؛ گوشهای از جگر خویش را گشوده است تا پیکر خورش...

شبکیشان تاریک اندیش پرندگیتان را، تاب نیاورند . از جنس زمین نبودید و آسمان، شما را فراخواند. انفجار، رودی از گدازه در شریانهای شهر جاری میکند. پروانه میشوید و طعم سرد خاک را بر گونههای گر گرفته تان حس میکنید. حادثه، از قفا چنگ میاندازد؛ پروانه میشوید. گونههای اندوه، خیس اشک میشوند. دستها بر سینه میک...

امروز حلقههای اشک در چشمانم میلغزد، ملائک نوحه سرایی میکنند و آسمان غمرنگ است. امروز شهادت امام سخاوتمندی است که همچون دودمان مطهرش در عبادت و تقوا و گفتار و رفتار زبانزد بود. قلم، در قالب سوگ، به محضری پر جود و کرم شتافته است تا بنای فروغ خویش را از مصالح ماندگار توسل و شفاعت ساخته باشد. بادها مرثی...

به روز فکر میکنی. جادههای تاریک را آن چنان قدم فرسودهای که حادثهها، چشمهای جست وجوگرت را میسوزانند . دستهایت ورق میخورند لابه لای روزها و اتفاقات. دوربینت را برداشتهای و قدم بر کتفهای کوفته شهر گذاشتهای تا اتفاقی دیگر، قدم به قدم تو را همراهی کند. چشمهایت را باز کردهای و مینگری. ذهنت طعم غلیظ سوال، ...

آسمان، بغضی چندین ساله داشت و مادران، چشم به کوچه باغهای امید دوخته بودند، شاید نشانی از فرزندان حماسهساز خود بیابند. گلهای پژمرده لبخند بر لبان همسران، در انتظار بارش ابری در فراسوی زمان بودند و شهر از انتظار میتپید. کوچه از عطر یاس پر شده بود. اشک شوق، در چشمها موج میزد. قلبها در سینهها تپش داشت. ...

بغضهای ریشهدار در بقیع روح انسان خیمه زده است . دقایق غم را اشکهای ما قطره قطره دنبال میکند. کتاب دانش، مرثیههایی در دل دارد که هر کدام جگرسوز است. خاک بقیع، بوی آسمانی دانش را میپراکند. نام بقیع که میآید، یادی کبود در آغوش غزلهای ما میماند. نام بقیع که میآید، چشمههای بیاختیار اشک، از ص

با آمدنت، بال فرشتگان الهی فرش زمین شد تا معصومیت، مطهرهای دیگر از فرزندان پیامبر(ص) را در برگیرد. بر شانههای خاک، گام نهادی تا لباس شفا را بر روح مجروح دردمندان بپوشانی . نام روشنت ای فخر بانوان! شفیعه روز قیامت و انیس لحظههای عبادت است؛ آنجا که از صمیم قلب، به تو توسل میجوییم تا بر گردنههای

خونی که در رگهایم جاری است، همان عشق است. عشق سرخ و خروشانی که خالق مهربانم در وجود من سرازیر کرده. عشقی که چون معجزه، معجزهای مستدام در سراسر هستی ام روانه است و حیات میبخشد. اگر جایی از این دنیا، کسی عشق را برای زندگیش کم بیاورد، من به یاریش میشتابم. با رگ رگ وجودم، با قطره قطره خونم، عشق را

خراسان در شب میلاد تو، عزیزترین جای عالم است. امشب عطر بهشت از زمین به آسمان راه میxadگشاید و تمام عرش نشینان، چراغانی شهری را به هم نشان میxadدهند که خورشیدی شبانه روز در خاکش پرتوافشانی می کند. امشب نگاه فرشتگان به مشرق ایران دوخته شده و تمام دلxadها به سوی طوس پر میxadکشد. همه دلxadها امشب حسرت پ...

قدس! ای خواب آشفته خاک! ای دیرپای رنج زاد، ای گیسو سپید دردهای ناگفته! ای دستهایت لبریز از ریگستانهای داغ، ای چشمهای منتظرت، خشم کهن سال اجداد فراموش ناشدنیات! ای خاکت سرچشمه زایش، درختانت ریشه درنور دوانده، آه ای قدس! ای قبله رو به سجود به سمت خورشید، ای در حصار دستهای شیاطین، ای که رقص ابلیس

ذره ذرههای خاک، به نماز شکر ایستادهاند. سیل ملائکه روانند و هدیه در دست، فرود میآیند از آسمان. خورشید، شاباش میریزد. لبخند رنگین کمان بر کناره فوارهها دیدنی است . میهمانان خدا را گرامی میدارند در زمین و کرسیهای پاداش را آذین بستهاند در بهشت. خوشا به آنان که روزه لبهاشان ذکر بوده است، روزه د

بوی اجابت؛ بوی گریههای درنگ؛ بوی خدا، بوی خلوت و خورشید در ذهن زمان پیچیده است . فرشتگان، پیاله شفاعت در دست، در آستانه زمین و آسمان، صف به صف ایستاده اند تا شراب طهور در جان تشنه شیدایمان بریزند و مستی را به ارمغان بیاورند. زمینیان از شانه خمیده خویش در زیر کوله بار عصیان و در نخوت خزانی ماهها و

دلشورههای گیج، مسجد کوفه را رها نمیکند. قلب محراب، برای حادثهای بزرگ میتپد. زمان، آبستن اتفاقی سرخ است . ماه، از پشت ابرها سرک میکشد. دل ستونهای مسجد میلرزد و ساعتی بعد، مردی بزرگ، صفحههای تاریخ را با خون خودش رنگ میکند. صدای ضجه جبرئیل بلند میشود نماز سرخش را به آستان الهی تقدیم میکند و