از تو گفتن دلی به نرمای آب میخواهد و طاقتی به سختی صخرههای سنگی، و از تو شنیدن حکایتی است نامکرر؛ چون عشق، چون حیات . مهربانیات باران بیدریغ بهاری بر دشت تشنه جانهای بیشمار، و شکوهت، تندیسی به سترگی تمام بزرگیهای تاریخ است. ای به سخن «راستی» را آراسته و به عمل «درستی» را پیراسته! خورشیدی بودی

از لحظه «حرا» با آواز «اقراء» جبریل آمدی، با بشارت خورشید در شب بینهایت انسان برانگیخته شدی و جهان، بهاران بعثت سبزی شد که از سوی تو میوزید . در تاریکای دلتنگی زمین، نام تو ـ ای امین ـ روشنان جان جهان شد و جهان چنان بیتاب حضور تو بود که از بوی تو، بهارستان خسته روح به شکوفه نشست تا فانوس ستاره ای

تو مثل رؤیایی شیرین، در خواب دلها میوزی، و عطر نامت، مشام گلها را میآشوبد . میلادت، اندوه مهربانی را در خرابآباد خاک میپراکند، و نسیم سرخوش یادت تبسم فروش شهر شادیهاست. خاک، ز عطر قدمت مست شد. ای ماناترین حادثه روزگار! حاشا که یاد بزرگیهایت از صفحه ذهن زمان پاک شود. تو آمدهای که بمانی؛ تا ع

آسمان مدینه، در دست افشانی نور و آینه غرق است . ستارهها در حوالی خانه مولا علی علیه السلام، گرد آمدهاند تا از رخسار فروزان ماه بنیهاشم، قدحهای نور بردارند. اینک، زمان تولد کهکشان حماسه است و پنجره بیتاب قلبها، همه بر دستان نوگل علی علیه السلام دخیل بستهاند. ماه، مقابل قامت رشید ایثار، خم شده

پردههای دقایق کنار میروند و «حقیقت محض» متولد میشود . از باغهای فرا دست، بوی تازهای میآید. نسیم از سوز عارفانهای سرمست است. بهشتی در دامان «شهربانو» میشکوفد که تمام پروانههای دنیا را، به رهایی فرا میخواند. سلام، مهربانیات همه گیر! سلام، اندوه همیشگیات در دل زمان جاری! سلام، جاری نیایش د

واژهها به مبارک باد قدوم تو آمدهاند. ای بوته معطر دودمان محمد(ص)! هر روز تکرار میشوی و پایانی برایت نیست. صدای گامهای تو، کوچههای مدینه را به یاد سبز پیامبر میاندازد . قامت تو، نخلها را مبهوت کرده.از کوچه باغهای آسمان، ملائکه به تماشای چهره ملکوتیت نشستهاند. تو، نور چشم و مایه دلگرمی پدری.

گاه رویش گل نرگس فرا رسیده است، امشب، کوچههای سامرا، چراغان به یمن آمدنت چراغانی است. امشب زیباترین گل هستی در دامان نرگس میروید. میآید و فرشتگان مقرب، با کاسههایی از آب و شکوفه، به چشم روشنی نرجس میآیند. می آید و جهان به پیشوازش میشتابد با سبدهایی از یاس سپید. با آمدنش کجاوه بهار، فرود میآی

دیروز ملت ایران بار دیگر پای صندوقهای رأی حاضر شدند تا ضمن نمایان ساختن وحدت ملی در برابر دشمنان، سرنوشت کشور را تعیین کنند. روز موعود فرا رسید. همه آمدیم تا 29 اردیبهشت را در تاریخ کشور ماندگار کنیم، آمدیم تا نشان دهیم در صحنه دفاع از ارزشهای نظام و انقلاب هستیم. آمدیم تا بگوییم هستیم و خواهیم

سفر به خیر، میروی با باد ز دیده، میروی اما نمیروی از یاد . عجیب نیست، اگر درد تمام وجودمان را گرفته باشد. عجیب نیست، اگر غم همزاد لحظههایمان شده باشد. با صدای محزون الرحمن، شهر بیدار میشود و زمانه بیتو یتیم میشود، یتیمی که در تلاطم غربتی سترگ، از هوش میرود... آتشی در سینه خرداد، زبانه میکش

رمضان، دستهای رحمت خود را سایه سار آسمان مدینه کرده است . پانزدهمین خورشید «رمضان»، زلفهای طلایی خود را روی پنجرههای گشوده شهر پاشیده است. نسیم ملایمی، بالهای لطیف قاصدکها را به سماع وا داشته است. باران، روی شانههای خاک گرفته خیابانها میزند و «مدینه» از بوی خاک باران خورده، لبریز شده است. آ

پلاکي از جبهه برگشته‌ام. با عطر و بوي بهشت . آغشته به خون شب‌نشين کانال‌ها! و همنشين انتظار.خاک، مرا دربرگرفت.  خاک تنم را پوشيد. لاله‌اي سرخ جوانه زد. از امتداد غربت غرب مي‌آيم. با شانه‌هاي صبور خاک گرفته خاک جنوب و نگاهي که پي جوي مادري دل نگران است. کانال&z

گويي دلتنگي‌هايش قاب شده‌اند در گوشه گوشه آسمان؛ تمام راه لبريز از تصوير غربت است؛ غربتي که از غريبانگي‌هاي خواهري در غروب گاهان دل سرازير مي‌شود و مسيري غمگسار از فراق برادر را مي‌سازد .بايد دل بي‌قرار خواهر با ديدار برادر آرام شود. بايد دلتنگي‌ها را از قاب درآورد و زيبا تصوير ديدار را در خاک تا اف...

ميان شعله‌ها جان مي‌فشاني پر ققنوسيت را مي‌گشاييتو را با مهر مردم مي‌شناسند خليل اللهي و آتش نشانيشعله‌هاي سرکش و خشمگين و سوزان را فرو مي‌نشاني با دنيايي از دلهره. خط‌هاي سرنوشت بسياري از انسان‌ها به پيشاني تو گره خورده است.سرنوشت‌هاي سوخته را با ابرهاي عشق، به بهار پيوند مي‌زني و هر کجا که قدم مي‌...

از ابرها نور مي‌چکد.بوي بال فرشتگان، هوا را آکنده است .عطر نفس‌هاي ايزديان در نسيم مي‌وزد و هوا از شکوه شکوفه سرشار است.زمستان است، اما جهان سبز است و زمين در رودخانه شادي تن مي‌شويد. انتظاري شگفت تمام جهان را گرفته و سکوتي پر از تلاطم و خروش در کوچه‌ها ايستاده.امروز، رويدادي شگرف در پيش است.مردم هي...

در سکوت جاري لحظه‌ها، غنچه‌اي رو به آسمان عشق مي‌شکفد و خانه کوچک باغبان عشق را سرشار از عطر خوش ملکوت مي‌کند .بوي گل ياس، دوباره در کوچه‌هاي مدينه مي‌پيچد و دل‌هاي عاشق را به وجد مي‌آورد. همهمه‌اي در گوش شهر مي‌پيچد؛ طوباي رسالت دوباره به بر نشسته و ستاره‌اي ديگر بر خانه وحي فرود آمده است.لبخند بر ...

ياس ها امروز بوي اشک مي دهند. ايام فاطميه که مي‌رسد، دل‌هاي عاشق و بي‌قرار، «سرود غم» مي‌خواند و... منظومه اندوه مي‌سرايد.وقتي يک بوستان، خزان زده شود؛ وقتي يک گل، پرپر گردد؛ وقتي بلبلي به هجران گل مبتلا شود؛ چه مي‌ماند؟ جز فصل ناليدن و موسم گريستن؟ فاطميه، همان فصل و موسم است. داغ غربت علي(ع)، کوه‌...

از گذشته‌اي دور تا به امروز اين آرزوي هر مسلماني بوده تا در اماکن مقدسي که محل هبوط ملائک و محل برگزاري مراسم معنوي مختلف است، به خاک سپرده و بهره‌اي از اين برکات نصيبش شود، اما به نظر اين آرزو براي عده‌اي به امري محال و دست نيافتني تبديل شده، چرا که هزينه مسکن ابدي در اين اماکن از هزينه مسکن در دني...

حريق دامنه دار، بهار را با خود مي‌برد و پاييز بلافاصله پشت در خانه بهار فرامي‌رسيد. دلم آنجا بود؛ آنجا که خاکستر و شعله، توامان بر گيسوان جوان آوار مي‌شد و سوره سوره عشق را بي مهري کينه يک شبه پير مي‌کرد. کابوس نبود؛ حقيقت بود.  افسوس! هيچ کس به هواداري شاخ و برگ معصومي که در طوفان نخوت پرپر مي‌شد، ...

به آب زد.غبار راه را به فرات سپرد و راه افتاد؛ با پاهايي که به فرسودگي و ناتواني رسيده بودند.پيش رفت؛ درحالي که به قامت دوست و هم سفرش تکيه داشت. در هر قدم، عطر مقدس نام هاي خداوند را در هوا منتشر کرد. وقتي به مقصد رسيد، دست بر قبر نهاد و سلام کرد؛ ولي فضاي اطرافش را سکوت، فراگرفته بود. با دلي شکسته...